"Project Doortje"

Ervaringen februari 2012

Op 3 februari ben ik met Doortje naar afdeling De Linde geweest en hebben we kennisgemaakt met Diana Derks, activiteitenbegeleider van Liduina. We hebben afgesproken dat we voorlopig eens per 2 weken op bezoek komen op De Linde, om Doortje te laten wennen en te beoordelen of het goed gaat. Om dit te evalueren heb ik een korte vragenlijst gemaakt voor Diana, na een aantal afspraken spreken we dit door en besluiten of we er op deze manier mee door gaan of dat bijstelling nodig is. Ook hebben we afgesproken om te beginnen op één groep, omdat het anders wel erg veel wordt voor Doortje. Bij succes zouden we het leuk vinden om een groep vrijwilligers met honden op te zetten, zodat het project in andere groepen ook kan gaan draaien.

We werden hartelijk ontvangen door de medewerkers en de bewoners. Al bij de receptie kwamen er mensen naar ons toe om Doortje te aaien en te begroeten met: “Jij komt hier solliciteren he!?” Kennelijk wisten al wat mensen dat we op bezoek zouden komen.

Wel was Doortje wat gespannen en onrustig. Ze blafte soms tegen mensen die onverwacht binnenkwamen en tegen spiegels. Ook schrok ze even van een voorbijkomende waskar en moest ze wennen aan automatische deuren en de lift . Ik denk dat het goed is dat we maar een half uur op de groep zijn gebleven. Ze moet duidelijk wennen aan de situatie.

Bij binnenkomst in de huiskamer reageerden een aantal bewoners heel spontaan. Eén mevrouw zei: “Och daar is onze Joep!”, daarna vertelde ze dat Doortje zo op hun hond leek en dat ze het zo leuk vond om Doortje te zien. Een meneer zat in een stoel en bewoog moeilijk. Zijn ogen begonnen te glanzen en hij gaf Doortje steeds koekjes en een aai over haar bol. Een aantal bewoner reageerde niet, ik heb geen negatieve reacties gemerkt. Het personeel was erg vriendelijk, Doortje heeft daar ook even aandacht gehaald maar ging al snel terug naar de bewoners. Een mevrouw vroeg herhaaldelijk: “Wat is hier nou precies de bedoeling van? Voor zo’n hond is er niets aan hier. Wilt u haar soms verkopen?” Uiteindelijk wilde ze ook wel aaien en een koekje geven, zei ze. Toen ik haar het koekje in de hand gaf echter, stopte ze het in haar mond. In een reflex plakte ik het er weer (rustig) uit en zei dat het voor de hond was. Ze lachte hard en zei: “Nou, dan bent u ook niet erg slim bezig!” :-)

Toen we afscheid namen van de groep in de huiskamer, liep Doortje langs een mevrouw die daarvoor erg gesloten en in zichzelf gekeerd in een stoel zat. Ineens zag ze Doortje en riep haar bij zich. Doortje ging nieuwsgierig kijken, ik zorgde dat ze mbv een koekje wat dichterbij ging zitten. De bewoner praatte even vriendelijk tegen Doortje, zei dat ze het zo’n leuk hondje vond en gaf me mee dat die hond maar bofte met zo’n lief baasje. Later hoorde ik van Diana dat dit een bijzondere reactie van deze mevrouw was. Ze beleeft weinig plezier meer aan activiteiten en als ze dit leuk vindt, kan Doortje veel betekenen voor haar. In een kamer ernaast lag een mevrouw in bed, met de tv aan en haar ogen dicht. Diana liep naar binnen en zei dat ze een hondje op bezoek hadden. De ogen gingen open en mevrouw glimlachte. “Wat een leuk hondje!” zei ze zacht.

Wij komen dus graag terug op afdeling De Linde.

Op 17 februari hebben we een vervolgafspraak staan. Intussen begin ik met de curus “Bezoekdier” voor wat basiskennis.