Schiermonnikoog

Wij hebben de carnaval ontvlucht met Doortje en zijn zo noordelijk gereden als mogelijk in Nederland. We hebben geslapen in Loppersum in een leuk hotel, waar Doortje welkom was en zijn zaterdag met de boot naar Schiermonnikoog gevaren. Wat geniet die hond daarvan zeg! Geweldig om haar bijna weg te zien waaien maar die staart blijft als een snorkel boven haar rug dansen. Ze huppelde over de dijk en over het strand, lag binnen een kwartier in het ijskoude water van een sloot en joeg de eenden de stuipen op het lijf. Heerlijk!

Het valt ons op dat ze wel meer blaft de laatste tijd. Ze blafte naar vreemden in het hotel, soms naar iemand op straat en er is niet echt een lijn te ontdekken in dit gedrag. Eerst was het alleen bij bepaalde mensen, waar ze mi. een hekel aan had, nu dus tegen willekeurige vriendelijke mensen. Dat is soms lastig, bijvoorbeeld toen ze in het restaurant onder de tafel mocht liggen en ze gromde en blafte naar de ober. Gelukkig zeiden ze er niets van maar het is wel jammer, omdat we niet goed weten hoe we het eruit krijgen.

Ze is nog niet loops geworden, trouwens. En na een tijdje ogenschijnlijke groeistop, zie je haar nu weer groeien. We zullen haar binnenkort weer eens wegen dus. We geven wel ander voer tegenwoordig, Carnibest liet ze nl 3 dagen staan dus gaven we Renske Vers. Dat vindt ze geweldig en het is volgens mij ook goed en gezond.

Ik zal nog eens kijken of ik wat andere leuke foto's van haar heb op het eiland. Fijne avond allen!!

Strandwandeling Noordwijk

Hallo Allemaal

Gisteren hebben we een heerlijke strandwandeling gemaakt met onze doodles.

We hadden afgesproken met Reina & Johan om gezellig met alle doodles hier in Noordwijk op het strand te lopen.

Noa,Fanny Joy & Marly hebben gespeeld en gerend, het was geweldig om te zien hoe leuk ze met elkaar speelden en dolle pret hadden en wij genoten ook.

Toen nog lekker samen koffie/thee of warme chocolademelk gedronken met warme apfelstreudel op een verwarmd terras.

Het was erg gezellig, dit gaan we vaker doen, eventuele liefhebbers zijn van harte welkom.

Groetjes

Rietje

"Project Doortje"

Ervaringen februari 2012

Op 3 februari ben ik met Doortje naar afdeling De Linde geweest en hebben we kennisgemaakt met Diana Derks, activiteitenbegeleider van Liduina. We hebben afgesproken dat we voorlopig eens per 2 weken op bezoek komen op De Linde, om Doortje te laten wennen en te beoordelen of het goed gaat. Om dit te evalueren heb ik een korte vragenlijst gemaakt voor Diana, na een aantal afspraken spreken we dit door en besluiten of we er op deze manier mee door gaan of dat bijstelling nodig is. Ook hebben we afgesproken om te beginnen op één groep, omdat het anders wel erg veel wordt voor Doortje. Bij succes zouden we het leuk vinden om een groep vrijwilligers met honden op te zetten, zodat het project in andere groepen ook kan gaan draaien.

We werden hartelijk ontvangen door de medewerkers en de bewoners. Al bij de receptie kwamen er mensen naar ons toe om Doortje te aaien en te begroeten met: “Jij komt hier solliciteren he!?” Kennelijk wisten al wat mensen dat we op bezoek zouden komen.

Wel was Doortje wat gespannen en onrustig. Ze blafte soms tegen mensen die onverwacht binnenkwamen en tegen spiegels. Ook schrok ze even van een voorbijkomende waskar en moest ze wennen aan automatische deuren en de lift . Ik denk dat het goed is dat we maar een half uur op de groep zijn gebleven. Ze moet duidelijk wennen aan de situatie.

Bij binnenkomst in de huiskamer reageerden een aantal bewoners heel spontaan. Eén mevrouw zei: “Och daar is onze Joep!”, daarna vertelde ze dat Doortje zo op hun hond leek en dat ze het zo leuk vond om Doortje te zien. Een meneer zat in een stoel en bewoog moeilijk. Zijn ogen begonnen te glanzen en hij gaf Doortje steeds koekjes en een aai over haar bol. Een aantal bewoner reageerde niet, ik heb geen negatieve reacties gemerkt. Het personeel was erg vriendelijk, Doortje heeft daar ook even aandacht gehaald maar ging al snel terug naar de bewoners. Een mevrouw vroeg herhaaldelijk: “Wat is hier nou precies de bedoeling van? Voor zo’n hond is er niets aan hier. Wilt u haar soms verkopen?” Uiteindelijk wilde ze ook wel aaien en een koekje geven, zei ze. Toen ik haar het koekje in de hand gaf echter, stopte ze het in haar mond. In een reflex plakte ik het er weer (rustig) uit en zei dat het voor de hond was. Ze lachte hard en zei: “Nou, dan bent u ook niet erg slim bezig!” :-)

Toen we afscheid namen van de groep in de huiskamer, liep Doortje langs een mevrouw die daarvoor erg gesloten en in zichzelf gekeerd in een stoel zat. Ineens zag ze Doortje en riep haar bij zich. Doortje ging nieuwsgierig kijken, ik zorgde dat ze mbv een koekje wat dichterbij ging zitten. De bewoner praatte even vriendelijk tegen Doortje, zei dat ze het zo’n leuk hondje vond en gaf me mee dat die hond maar bofte met zo’n lief baasje. Later hoorde ik van Diana dat dit een bijzondere reactie van deze mevrouw was. Ze beleeft weinig plezier meer aan activiteiten en als ze dit leuk vindt, kan Doortje veel betekenen voor haar. In een kamer ernaast lag een mevrouw in bed, met de tv aan en haar ogen dicht. Diana liep naar binnen en zei dat ze een hondje op bezoek hadden. De ogen gingen open en mevrouw glimlachte. “Wat een leuk hondje!” zei ze zacht.

Wij komen dus graag terug op afdeling De Linde.

Op 17 februari hebben we een vervolgafspraak staan. Intussen begin ik met de curus “Bezoekdier” voor wat basiskennis.

Lekker Rollebollen met me zus in de sneeuw

Hallo, broertjes en zusjes.

Nou mij baasje had weer eens een plannetje voor vandaag.
Lag ik lekker bij de verwarming wilde hij weer naar buiten, spelen in de sneeuw zei hij.
Nou opstaan en effe uitrekken dan ga ik maar even mee zeker.
Wij een ritje gemaakt van ongeveer een half uurtje, gaat de achterklep van de auto open en wat denk je staat me ZUS daar.
Nou das ook toevallig dat jij hier bent, had jou baasje dezelfde plannen.
Nee joh, die hebben mekaar gebeld, of we zin hadden om op het strand te ravotten.
Tis wel koud he"zus, wacht maar tot we zo gaan rennen heb je het zo warm.
Dus richting het zand dan maar zus, kenne ze die riem niet effe los doen kunnen we eindelijk los gaan.
Nou daar gingen de dames hoor, rennen achter elkaar aan kijken wie het hardst kon rennen.
Onderweg een leeg blikje gevonden, en dan elkaar uitdagen of ze het blikje van elkaar konden afpakken.
Erg leuk om onderweg ervaringen uit te wisselen wat voor streken de dames hebben.
Nou, geloof me het zijn echt twee zussen van elkaar, knuffelkonten en overal hun poot opleggen.
We hebben in ieder geval weer genoten vandaag, en zeker voor herhaling vatbaar.
Je zou der zo nog 1 bij nemen, hahahahaha

Nou broertjes en zusjes.

Kom jullie misschien ook nog wel eens opzoeken.


Groetjes van Joy